jurassic park

ΜΕΡΟΣ Α (PART A)

Γιατί ο Άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος στην Κάθετη Τάξη του ζωϊκού βασιλείου
Η παθολογία των "Κάθετων" κοινωνιών μας

ΜΕΡΟΣ Β (PART B)

Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι... ψυχοπαθείς
Θεσμοποιημένη ψυχοπάθεια
Ένα παράδειγμα θεσμοποιημένης επιβολής της ψυχοπάθειας του ερπετώδους εγκεφάλου

ΜΕΡΟΣ Γ (PART C)

Το ερπετό μέσα μας
Ποιές άλλες παθολογίες πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο

ΜΕΡΟΣ Δ (PART D)

Η θρησκεία ως η κατ’ εξοχήν έκφραση του ερπετώδους εγκεφάλου
Η απάντηση του Ιησού στη φωνή του Ερπετού

Οι δεινόσαυροι ζουν και βασιλεύουν. Η ίδια η δομή της κοινωνίας μας το αποδεικνύει. (John Brand, δημοσιογράφος)

Γιατί ο Άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος στην Κάθετη Τάξη του ζωϊκού βασιλείου

Πιστεύω ότι η Οριζόντια Τάξη είναι μία αναπόφευκτη πραγματικότητα. παρόλο που ακόμα παρατηρούμε γύρω μας να κυριαρχεί η δυστυχία, το μίσος, η απληστία και όλα τα υπόλοιπα αρνητικά χαρακτηριστικά της Κάθετης Τάξης.

Παρόλα τα προβλήματα που συνεχίζουν να ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα, κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η ανθρώπινη συνειδητικότητα έχει προοδεύσει σε μεγάλο βαθμό. Σε σύγκριση με τις βάρβαρες εποχές του παρελθόντος ακόμα και οι πιό κάθετες κοινωνίες της σημερινής εποχής φαντάζουν ως κοινωνίες αγίων. Ακόμα και τα απολυταρχικά καθεστώτα που συνεχίζουν να υπάρχουν στον πλανήτη μας σταδιακά υποχρεώνονται να γίνουν πιό ανθρώπινα. Είναι θέμα χρόνου η τελική καταρευσή τους καθώς όλοι οι λαοί της γης αφυπνίζονται ολοένα και περισσότερο, αναγνωρίζοντας την απάνθρωπη φύση της Κάθετης Τάξης.

Στις δε λεγόμενες ελεύθερες κοινωνίες παρατηρείται μία αυξανόμενη δυσανασχέτηση και αγανάκτηση με την απομένουσα Κάθετη Τάξη. Το γεγονός ότι ο μοντέρνος άνθρωπος ενοχλείται μονάχα και με την ιδέα του να υπακούει τυφλά τις εντολές ‘ανωτέρων’ δείχνει ότι η ιεραρχική δομή των θεσμών αρχίζει να καταρρέει. Στον χώρο της εργασίας παρατηρούνται ολοένα και περισσότερες οριζόντιες τάσεις. Δίνεται περισσότερη έμφαση στο μοίρασμα ευθυνών και στην κατανομή αρμοδιοτήτων σε υπαλλήλους, οι οποίοι, όπως αναγνωρίζουν όλες οι πρόσφατες έρευνες, γίνονται περισσότερο παραγωγικοί όταν απολαμβάνουν αυτονομία και ανεξαρτησία επάνω στον τομέα της απασχολησής τους. Αναμένονται μεγάλες εξελίξεις στον χώρο της εργασίας, καθώς η συλλογική ανθρώπινη συνειδητικότητα προχωράει ακάθεκτη προς την οριζόντια πραγματικότητα. Ίσως και πριν το τέλος του 21^ου αιώνα να δούμε και τις πρώτες πραγματικά οριζόντιες πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες θα ελέγχονται και θα διοικούνται ισότιμα απο όλους τους εργαζόμενους και μέλη τους.

Με την βοήθεια της επικοινωνιακής τεχνολογίας, αναμένεται κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως και πριν το τέλος του 21^ου αιώνα, να δούμε και τις πρώτες πραγματικές δημοκρατίες, όπου όλοι οι πολίτες θα αποτελούν τα «κοινοβούλια» συμμετέχοντας ενεργά και ισότιμα στην ψήφιση του κάθε νέου νομοσχεδίου καθώς και στην λήψη της κάθε απόφασης. Η δε τοπική αυτοδιοίκηση του μέλλοντος θα είναι πραγματική αυτοδιοίκηση, καθώς όλοι οι ενδιαφερόμενοι κάτοικοι θα απολαμβάνουν τον ρόλο του ‘συμβούλου’ με την δύναμη ψήφου. Μονάχα τότε θα μπορούμε να πούμε ότι η εξουσία έχει πραγματικά περάσει στα χέρια του λαού. Εάν υπάρχουν ακόμα πολιτικοί ή οποιουδήποτε άλλου είδους ηγέτες, θα είναι απλά ως ντεκόρ, όπως είναι σήμερα οι εναπομείναντες μονάρχες της Ευρώπης ή οι «Πρόεδροι Δημοκρατίας».

Προς το παρόν όμως συνεχίζεται η σύγκρουση μεταξύ της αναδύουσας Οριζόντιας Τάξης και της καταρρέουσας Κάθετης Τάξης. Η σύγκρουση αυτή είναι αναπόφευκτη καθώς οι δύο Τάξεις είναι διαμετρικά αντίθετες η μία προς την άλλη. Ο «πόλεμος» αυτός είναι τόσο πραγματικός και τόσο κοσμοϊστορικός, που όσοι τον αντιλαμβάνονται χρησιμοποιούν αποκαλυπτικά/εσχατολογικά σχήματα λόγου για να τον περιγράψουν. Όπως όμως συμβούλευσε και ο Απ. Παύλος, όσοι αγωνίζονται με το μέρος της Οριζόντιας Τάξης, πολεμάνε όχι με όπλα «σαρκικά» αλλά με «πνευματικά». Με άλλα λόγια, οι υπέρμαχοι της βασιλείας του Πνεύματος, σε όποιον πολιτικό, θρησκευτικό ή ιδεολογικό χώρο και αν ανήκουν, καλούνται να «πολεμήσουν» με οριζόντια όπλα όπως το καλό παράδειγμα, η αγάπη, η χαρά της ζωής, η υπομονή, η συμπόνοια, ο λόγος, η εκπαίδευση, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιομάτων, κλπ. Τα όπλα «της σάρκας» δεν είναι άλλα απο τα θηριώδη χαρακτηριστικά της Κάθετης Τάξης, όπως η βία, η επιθετικότητα, η εκδίκηση, κλπ. Η επανάσταση της Οριζόντιας Τάξης αργεί να εκπληρωθεί ακριβώς επειδή δεν μπορεί να επιβληθεί με την βία, αλλά μονάχα ήσυχα και ειρηνικά ‘απο τα μέσα προς τα έξω’: «Τίνι ομοιώσω την βασιλείαν του θεου; ομοία εστιν ζύμη, ην λαβουσα γυνη ενέκρυψεν εις αλεύρου σάτα τρία εως ου εζυμώθη ολον» ( ΛΟΥΚ 13: 20, 21 ).

Απο τη στιγμή που οι οποιοιδήποτε «αγωνιστές της ελευθερίας» καταφεύγουν στην βία, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε φορείς της Κάθετης Τάξης, καθώς θα είναι υποχρεωμένοι να διατηρήσουν την ελεύθερία που κατάκτησαν μέσω της βίας. Γίνεται δηλαδή αυτό ακριβώς που περιέγραψε ο Όργουελ στην «Φάρμα των Ζώων». Το ίδιο ισχύει και με την Pax Americana, η οποία για να επιβιώσει είναι υποχρεωμένη να προστατεύει την «ελευθερία» της μέσω της βίας.

Όταν οι "αγωνιστές της ελευθερίας" παραμένουν εγκλωβισμένοι στην νοοτροπία του εμείς και εσείς, όταν φτάνουν στο σημείο να βλέπουν όσους συνανθρώπους τους δεν ασπάζονται τις επαναστατικές ιδέες τους ως εχθρούς, τότε απλά ενισχύουν την Κάθετη Τάξη. Τα κτηνώδη ένστικτα που κληρονομίσαμε όλοι οι άνθρωποι απο τους βιολογικούς μας προγόνους σαμποτάρουν πολλές φορές τις προσπάθειες που γίνονται για την προώθηση της ελευθερίας. Τα εξελικτικά πανάρχαια, ζωόδη τμήματα του ανθρώπινου εγκεφάλου προβάλλουν την τάση να "μισούμε" όσους ανήκουν έξω απο τον ιδεολογικό μας χώρο, ακόμα και όταν υποτίθεται ότι προωθούμε την ελευθερία και την ανθρωπιά (βλέπε Rush Dozier, Why We Hate). Πόσα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας έχουν γίνει με καλοπροαίρετους σκοπούς και απο ανθρώπους με μεγάλα οράματα για το καλό της ανθρωπότητας... Σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον απο αγάπη!

Ερευνητές όπως ο John Horgan (The Undiscovered Mind: How the Brain Defies Replication, Medication, and Explanation) και ο John Pfeiffer (THE EMERGENCE OF MAN), τονίζουν ξανά και ξανά την μεγάλη αλήθεια ότι ενώ πολεμάμε διάφορους εχθρούς γύρω μας, ο πραγματικός πόλεμος γίνεται μέσα μας, μέσα στους υπο εξέλιξη εγκεφάλους μας, ένας πραγματικά εξοντωτικός πόλεμος μεταξύ της αναδύουσας ανθρώπινης συνειδητικότητας και του κτήνους που συνυπάρχουν μέσα στα κεφάλια μας.

Δυστυχώς, πολλές φορές επικρατεί το κτήνος, το ζωόδες ένστικτο, το μίσος, το οποίο σαμποτάρει την όποια προσπάθεια προώθησης της Οριζόντιας Τάξης.

Τα παραδείγματα της ιστορίας είναι πάμπολα. Η βία γεννάει την βία. Όταν για παράδειγμα κάποιο επαναστατικό πολιτικό κίνημα (π.χ Κομμουνισμός) επικρατήσει μέσω της βίας είναι υποχρεωμένο να στηριχθεί στη βία και στην κάθετη νοοτροπία προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του. Οι ειρηνικές επαναστάσεις αντίθετα, όπως για παράδειγμα ο φεμινισμός, ριζώνονται βαθειά στις συνειδήσεις των λαών και δεν χρειάζονται την βία για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους.

Βέβαια υπάρχει και η περίπτωση επαναστάσεων απο καταπιεσμένους λαούς ή έθνη που τελικά μέσω της βίας κατέκτησαν την ελευθερία τους. Στις περιπτώσεις αυτές το ένα κακό ( η βίαιη επανάσταση ) είναι απλά λιγότερο κακό απο το προηγούμενο κακό ( καταπίεση, σκλαβειά ή κατοχή ). Όπως είπε κάποτε και ο πασιφιστής Γκάντι, μερικές φορές είναι χειρότερο να μην πολεμήσεις παρά να πολεμήσεις, ( π.χ όταν η χώρα σου δέχεται επίθεση ) χωρίς όμως να μπορείς να πεις ότι κάνεις κάτι καλό, καθώς πρόκειται για τραγωδία. Όπως έγραψε και σε ένα βιβλίο του ο δημοσιογράφος των New York Times Chris Hedges, η ανθρώπινη ύπαρξη χαρακτηρίζεται απο μία διαμάχη μεταξύ Θανάτου και Αγάπης. Υπάρχει λέει, «μία τάση Θανάτου και Αγάπης που φωλιάζει μέσα στις καρδιές όλων μας αλλά πρέπει να επεκτείνουμε την πλευρά της Αγάπης. Όταν υποχρεωνόμαστε να πολεμάμε θα πρέπει να το κάνουμε με ταπεινότητα, με συμπόνοια και με μετάνοια. Όπως είπε κάποτε και ο σοφός Ταοϊστής διδάσκαλος Λάο Τσε, ‘όταν εορτάζετε ένα στρατιωτικό θρίαμβο να το κάνετε σα κηδεία επειδή έχασαν τη ζωή τους άνθρωποι’» (1)

Και η Ελλάδα μας υποχρεώθηκε καταφύγει στην βίαιη επανάσταση προκειμένου να απελευθερωθεί απο τον Τουρκικό ζυγό. Η λύση που προσφέρει η βία είναι όμως προσωρινή. Παρόλο που απελευθερωθήκαμε απο τους Τούρκους, συνεχίζουμε ακόμα και μέχρι σήμερα να ζούμε σε μία εχθρική ατμόσφαιρα μαζί τους και αναπάσα στιγμή μπορεί να ξεσπάσει πολεμική σύρραξη. Η βία λοιπόν ως «αναγκαίο κακό» δεν λύνει τα προβλήματα των λαών. Αυτό που φέρνει πραγματική ελευθερία και ειρήνη είναι η υπομονετική προώθηση της Οριζόντιας Τάξης. Ο μόνος τρόπος για «νικήσουμε» τους Τούρκους είναι με το να τους κάνουμε φίλους μας.

Απο τη στιγμή που η φλόγα της ελευθερίας άναψε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων πριν απο περίπου 3-4.000 χρόνια, άρχισε η αναπόφευκτη σύγκρουση με την Κάθετη Τάξη. Το πρόβλημα ήταν ότι οι πρώτοι εκείνοι άνθρωποι που έννοιωσαν το κάλεσμα της ελευθερίας ακόμα επηρεάζονταν και οι ίδιοι απο τις ζωόδεις τάσεις που πήγαζαν απο τα αρχαιότερα στρώματα του υπο εξέλιξη εγκεφάλου τους ( κάτι που δυαστυχώς συνεχίζεται και σήμερα σε διάφορα κινήματα υπέρ της ελευθερίας του ατόμου που καταφεύγουν στη βία ή ακόμα και στην τρομοκρατία ως λύσεις ). Έτσι η επίγνωση ότι η υποδούλωση των ανθρώπων είναι αντίθετη προς την αναδυόμενη ανθρώπινη φύση, οδήγησε στην κατακραυγή. Η δε κατακραυγή οδήγησε στην αναζωπύρωση των ζωικών ενστίκτων της βίας τα οποία άλλωστε για χιλιάδες χρόνια είχαν υπηρετήσει πιστά τον Homo Sapiens στον σκληρό αγώνα της επιβίωσης.

Ως αποτέλεσμα, είχαμε τις πρώτες εξεγέρσεις σκλάβων και επαναστάσεις καταπιεσμένων φυλών/λαών, όλες βίαιες. Μάλιστα, όπως γράφει η Karen Armstrong, «πολλοί μοντέρνοι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται ότι η ιερή ιστορία της ΕΞΟΔΟΥ δεν είναι παρά μία μυθική περιγραφή κάποιας επιτυχημένης εξέγερσης σκλάβων ενάντια στην καταπιεστική κυριαρχία της Αιγύπτου» (2). Αναπόφευκτα οι απελευθερωμένοι σκλάβοι απέδωσαν στον Θεό τον χαρακτήρα του πολεμιστή-θεού. Τις βάρβαρες εκείνες εποχές ο Θεός της Αγάπης δεν είχε κανένα όφελος... Ούτε υπήρχε ζήτημα ηθικής αξιολόγησης των θρησκευτικών ιδεών. Αυτό που είχε σημασία για τους τότε λαούς ήταν η πρακτικότητα των ιδεών περί θεότητας. Σε καιρούς πολέμου, οι οποίοι ήταν τότε στην ημερήσια διάταξη, αυτό που ήθελαν οι ηγέτες των λαών ήταν κάποια ιδέα θεού που να ενθαρρύνει τους πολεμιστές. Και εγένετο Γιαχβέ Σαββαώθ, δηλαδή Κύριος των ( Στρατιωτικών ) Δυνάμεων! Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ απο τους καιρούς εκείνους. Αιώνες μετά τις πολεμικές επιχειρήσεις του Γιαχβέ Σαββαώθ, όταν οι πολιορκημένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι κάτοικοι της Κων/πολης βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον αφανισμό φαντάστηκαν ακόμα και την Παναγία ως «τη Υπερμάχω Στρατηγό». Ακόμα και σήμερα οι παπάδες ευλογάνε τα όπλα του στρατού την ίδια ώρα που οι Χριστιανοί της Αμερικής προσεύχονται στον Θεό να τους βοηθήσει κατά των Μουσουλμάνων οι οποίοι με την σειρά τους ελπίζουν στην βοήθεια του επίσης πολεμοχαρή Αλλάχ.

Η Νέα Συνειδητικότητα όμως δεν άργησε να εμπνεύσει τις πρώτες μη-βίαιες επαναστάσεις ενάντια στην Κάθετη Τάξη. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Orlando Patterson ( Freedom, Vol.1: Freedom In The Making of Western Culture, 1991 ), η πρώτη μη-βίαιη επανάσταση φαίνεται να έγινε τον 7^ο π.Χ αιώνα απο Ελληνίδες γυναίκες σκλάβες οι οποίες διεκδίκησαν, με σχετικά ειρηνικό τρόπο, το δικαίωμα της ελευθερίας. Ελληνίδες γυναίκες οι πρωτεργάτες της Νέας Οριζόντιας Τάξης; Κάτι θα ήξερε και ο Αριστοφάνης...

Υπήρξαν και αρχαιότερα παραδείγματα έκφρασης της νέας ανθρώπινης συνειδητικότητας της Οριζόντιας Τάξης. Το 2400 π.Χ, ο Σουμέριος βασιληάς Urukagina ξεκίνησε την πρώτη γνωστή κοινωνική επανάσταση εισάγοντας έννοιες όπως το χάρισμα χρεών και η υπεράσπιση των αδυνάτων απο την πολιτεία.

Το 700 π.Χ έγραψε κάποιος Βαβυλώνιος σοφός "Μην κάνεις κακό στον εχθρό σου. Κάνε καλό σε όποιον σε πολεμάει. Μην επιτρέψεις στην καρδιά σου να παρακινηθεί απο το κακό" (βλέπε Jacquetta Hawkes, The First Great Civilizations, σελ. 213). Τον ίδιο καιρό οι Ινδουιστές ανακάλυπταν τον χρυσό κανόνα "φέρσου όπως σου αρέσει να σου φέρονται".

Έτσι λοιπόν η Οριζόντια Τάξη έκανε την παρουσία της ιδιαίτερα αισθητή στις ιερές παραδόσεις που διαμορφώθηκαν κατα την διάρκεια της εποχής 800 π.Χ – 200 π.Χ ( Axial Age ). Σε όλους τους πολιτισμούς της εποχής εκείνης, συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού, εκδηλώθηκαν τάσεις και προβλήθηκαν ιδέες που προώθησαν την Οριζόντια Τάξη. Πιό πρόσφατα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους ξεχώρισαν οι μη-βίαιες επαναστάσεις ανθρώπων όπως ο μεγάλος Ινδουϊστής ηγέτης Γκάντι (1869-1948) και φυσικά ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ο οποίος είχε πει ότι ο φαύλος κύκλος της βίας, «η αλυσιδωτή αντίδραση του κακού – το μίσος γεννάει μίσος, ο πόλεμος γεννάει περισσότερους πολέμους – πρέπει να σπάσει, ή αλλοιώς θα βυθισθούμε μέσα στην μαύρη άβυσσο της ολικής καταστροφής» (3)

Το καλύτερο παράδειγμα μη-βίαιης επανάστασης το έδωσε πάντως ένας Μουσουλμάνος (!), ο Badshah Khan, «ο οποίος δημιούργησε έναν μη-βίαιο στρατό για να ελευθερώσει την πατρίδα του το Αφγανιστάν απο την Βρεττανική κυριαρχία. Αποδεικνύοντας ότι το Ισλάμ και η ειρήνη μπορούνε να συμβαζίσουν, ο Khan έπεισε 100.000 συμπατριώτες του να πετέξουν τα όπλα τους και να ορκισθούν να αγωνισθούν για την ελευθερία τους χωρίς βία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν δειλοί, απλά ρεαλιστές που είχαν συνειδητοποιήσει ότι με την βία απλά θα γεννούσαν περισσότερη βία» (4)

Το παράδειγμα του Γκάντι όμως θεωρείται ως το πιό σημαντικό για τον αιώνα που μόλις πέρασε, ιδιαίτερα επειδή ο μεγάλος αυτός οραματιστής προσπάθησε να διατυπώσει μία πραγματιστική ιδεολογία μη-βίας.

Φυσικά στην περίπτωση του Γκαντι, όπως και του Khan, βοήθησε το γεγονός ότι οι "εχθροί" τους, οι Εγκλέζοι, ήταν αρκετά πολιτισμένοι ώστε να αποφύγουν σφαγές άοπλων. Σίγουρα η μέθοδος του Γκάντι δεν θα καρποφορούσε εναντίον απάνθρωπων στρατιωτικών μηχανών όπως οι Ναζί. Ο πασιφισμός για να λειτουργήσει προυποθέτει να υπάρχει ένας σχετικά πολιτισμένος αντίπαλος. Οι λεγόμενες Δυτικές κοινωνίες δεν θα επέτρεπαν ποτέ στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις τους να προβούν σε εν ψυχρώ σφαγές εναντίον αμάχων. Γιαυτό και οι Αμερικάνοι στρατηγοί επινοήσανε τον όρο "παράπλευρες απώλειες". Έστω κι έτσι, οι στρατηγοί είναι υποχρεωμένοι να προσέχουν καθώς πρέπει να δίνουν εξηγήσεις κάθε φορά που χύνεται αίμα αμάχων. Η κοινή γνώμη στα Δυτικά κράτη είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στο θέμα άμαχου πληθυσμού, γεγονός που αποδεικνύει την σταδιακή πρόοδο της ανθρώπινης συνειδητικότητας.

Επιστρέφοντας στον Γκάντι, λαμβάνοντας υπ όψιν τις αναπόφευκτες αντιφάσεις στην σκέψη και στα έργα του, γεγονός παραμένει ότι η προσπάθεια που έκανε για να προωθήσει την Οριζόντια Τάξη αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Γκάντι, στην προσπαθειά του να απελευθερώσει την χώρα του απο την Βρεττανική αποικιοκρατεία, υιοθέτησε την θρησκευτική αρχή ahimsa ( μην κάνεις κακό σε άλλον ), η οποία αρχή αποτελεί κύριο σημείο στις συγγενικές θρησκείες Βουδισμό, Ινδουϊσμό και Τξαναϊσμό, και την μετέτρεψε σε πολιτική αρχή μη-βίαιης μαζικής αντίστασης. Την αρχή αυτή την ονόμασε "satyagraha" ( δύναμη αλήθειας ), και σταδιακά την διαμόρφωσε ως ιδεολογία. Αν και δεν κατάφερε να την ολοκληρώσει ή τελειοποιήσει ως ιδεολογία ( κάτι τέτοιο είναι άλλωστε αδύνατο ), εν τούτοις την πρόσφερε στην ανθρωπότητα ως μία υπερπολύτιμη κληρονομιά. Σύμφωνα με την αρχή της satyagraha, ο σκοπός της κάθε μη-βίαιης διαμάχης είναι «να πείσεις τον αντιπαλό σου να αποδεχτεί την αποψή σου» (5). Όπως είπε και ο Γκάντι, «η ουσία της μή-βίαιης μεθόδου είναι ότι πάντα επιζητείς να καταστρέψεις τους ανταγωνισμούς αλλά όχι τους ανταγωνιστές». Ένα βασικό σημείο της μεθόδου satyagraha είναι να βεβαιωθείς ότι θα προσφέρεις στον αντιπαλό σου μία διέξοδο που να μην τον προσβάλλει αλλά να του επιτρέπει να αποδεχτεί τις θέσεις σου διατηρώντας παράλληλα την αξιοπρεπειά του. Με άλλα λόγια η μέθοδος αυτή επιδιώκει αυτό που ονομάζουμε win-win solution (και οι δύο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες). Στην μη-βίαιη διαμάχη, ο αγωνιστής δεν θέλει να δει τον αντιπαλό του να υποφέρει, αλλά αντίθετα προσφέρεται να υποφέρει ο ίδιος εάν χρειαστεί προκειμένου να επέλθει η επιθυμητή λύση στο πρόβλημα. Η satyagraha είναι μία ιδιαίτερα υποσχόμενη ιδεολογία καθώς αφαιρεί την παραλογία του να προσπαθούμε να φτιάξουμε έναν ειρηνικό κόσμο χρησιμοποιώντας την βία ως εργαλείο.

Αναρωτιέμαι κατα πόσο θα ήταν αποτελεσματική η μέθοδος satyagraha στην περίπτωση των φανατικών μουσουλμάνων που είναι ορκισμένοι εχθροί της Δύσης. Αν ήταν ο Γκάντι Πρόεδρος των ΗΠΑ πώς θα προσέγγιζε τους φανατικούς Μουσουλμάνους;

Ο Γκάντι δεν πίστευε ότι η νοοτροπία της μη-βίας ήταν απλά μία δικαιολογία για όσους φοβόντουσαν να πιάσουν όπλο στα χέρια τους. Κάποτε είπε: «Η μη-βία μου δεν διδάσκει ότι πρέπει να αποφεύγουμε τον κίνδυνο να εγκαταλείπουμε όσους βρίσκονται σε κίνδυνο ή να αφήνουμε απροστάτευτα τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Μεταξύ της βίας και της δειλής φυγής, δεν μπορώ παρά να προτιμήσω την βία. Μου είναι πιό εύκολο να διδάξω έναν τυφλό να απολαμβάνει όμορφες θέες παρά έναν δειλό την οδό της μη-βίας» (6). Η μέθοδος της μη-βίας ήταν για τον Γκάντι προνόμιο όλων των ανθρώπων και βασιζόταν σε πνευματικές αρχές: «Η μη-βία είναι μία δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί απο τον καθένα – παιδιά, νεαρούς άνδρες και γυναίκες, ηλικιωμένους, κλπ, ιδιαίτερα εφόσον έχουν μία δυνατή πίστη στον Θεό της Αγάπης, κάτι που μεταφράζεται φυσικά σε αγάπη για όλη την ανθρωπότητα. Όταν η μη-βία γίνει αποδεκτή ως νόμος ζωής πρέπει να γεμίζει ολόκληρη τη ζωή μας και όχι απλά να εφαρμόζεται σε μεμονωμένες περιπτώσεις... Η μη-βία είναι μία ενεργός δύναμη της ύψιστης τάξεως. Είναι η δύναμη της ψυχής ή αν θέλετε η δύναμη της θεότητας που κατοικεί μέσα μας» (7)

Για τον Γκάντι, η ζωή του Ιησού ήταν και παραμένει το υπέρτατο παράδειγμα μη-βίας: «Η σταυρική θυσία του Ιησού ήταν το κατ’ εξοχήν παράδειγμα αυτοθυσίας και αποτέλεσε για μένα έναν βασικό παράγοντα στην διαμόρφωση της πίστης μου στην αξία της μη-βίας, ως αρχή για τη ζωή μου». Είπε μάλιστα προφητικά ότι όταν επιτέλους ο Χριστός απεγκλωβισθεί απο τα δεσμά της Χριστιανικής θρησκείας, θα γίνει «η οδός» όχι μόνο για τους Χριστιανούς αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο: «Η ευγενική φυσιογνωμία του Χριστού... ήταν τόσο υπομονετικός, γεμάτος τόση αγάπη, καλοσύνη και συγχωρητικότητα, που δίδαξε τους μαθητές του να μην αντεκδικούν όταν πέφτουν θύματα βίας, αλλά να προσφέρουν και το άλλο μάγουλο... είναι ένα πανέμορφο παράδειγμα, πιστεύω, του τέλειου προσώπου… Αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει κάποιο πρόσωπο που να μην έχει κάνει χρήση του παραδείγματος του Χριστού, έστω και αν δεν γνώριζε ότι ακολουθούσε τον Χριστό... Οι ζωές όλων των ανθρώπων έχουν, είτε λίγο είτε πολύ, αλλάξει χάρις στην παρουσία του... Και επειδή ο Ιησούς έχει την σημασία και την υπερβατικότητα για την οποία συχνά μιλάω, πιστεύω ότι ανήκει όχι στον Χριστιανισμό, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, σε όλους τους ανθρώπους, άσχετα ποιά είναι η θρησκεία τους». Πρόσθεσε δε: «Αφήστε τους Χριστιανούς να κάνουν ότι θέλουν, εγώ πάντως θα πώ στους Ινδουϊστές ότι οι ζωές τους θα είναι ανολοκλήρωτες εκτός εάν μελετήσουν με ευλάβεια τον Ιησού... Ο Ιησούς δεν κήρυξε μία νέα θρησκεία αλλά μία νέα ζωή... μας δίδαξε να κανονίζουμε ολόκληρη τη ζωή μας μέσω του αιώνιου νόμου της αγάπης» (9)

Το κίνημα του πασιφισμού ( ειρηνοφιλίας ) έχει εμπνευσθεί σε μεγάλο βαθμό απο την διδασκαλία του Γκάντι, και κατ’ επέκταση του Χριστού. Τολμάω να πώ ότι το κίνημα του πασιφισμού, αντιπροσωπεύει και ενσαρκώνει σήμερα το πνεύμα Χριστού, πολύ περισσότερο απ ότι το αντιπροσωπεύει η θρησκεία που φέρει το ονομά Του. Ο πασιφισμός, παρόλα τα μ&#